Αν και σπάνιος, ο παιδικός καρκίνος αποτελεί μία από τις κύριες αιτίες θανάτου — μετά από τα θανατηφόρα ατυχήματα — στα παιδιά.
Ο καρκίνος στους ανηλίκους εξελίσσεται πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι στους ενήλικες, κάτι που συνδέεται ουσιαστικά με τη διαδικασία της ανάπτυξής τους, σύμφωνα με το BBC.
Ποια είναι συμπτώματα πρέπει να προσέχουν οι γονείς;
Ο καθηγητής Μπομπ Φίλιπς, παιδοογκολόγος, τονίζει ότι είναι σημαντικό οι γονείς να κινητοποιούνται όταν εμφανίζονται πολλά συμπτώματα μαζί, τα οποία επιμένουν, επιδεινώνονται ή γίνονται εντονότερα.
Συνιστά την επικοινωνία με γιατρό στις ακόλουθες περιπτώσεις:
- Ακραία κόπωση
- Έντονη ωχρότητα
- Μώλωπες χωρίς προφανή αιτία
- Εξογκώματα ή πρηξίματα που μεγαλώνουν, δεν υποχωρούν ή αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου
Ειδικοί όπως ο Φίλιπς, μέλος της Ένωσης για τον Καρκίνο σε Παιδιά και Νέους (CCLG), καλούν τους πολίτες να ακολουθήσουν τον παρακάτω «κανόνα του 3» για την επιτάχυνση μίας πιθανής διάγνωσης:
Εάν ένα παιδί παρουσιάζει τρία επίμονα συμπτώματα, έχει επισκεφθεί τον γιατρό του τρεις φορές, για αυτόν τον λόγο χωρίς να έχει βρεθεί άλλη αιτία ή εμφανίζει ανεξήγητα συμπτώματα επί τρεις εβδομάδες, θα πρέπει να γίνεται περαιτέρω έλεγχος.
Ένα αισιόδοξο στοιχείο που σημειώνει είναι ότι τα ποσοστά επιβίωσης έχουν αυξηθεί σημαντικά από τη δεκαετία του 1970 με οκτώ στα δέκα παιδιά, τουλάχιστον στο Ηνωμένο Βασίλειο, να επιβιώνουν για πέντε έως δέκα χρόνια ή και περισσότερο μετά τη διάγνωση.
«Τα ποσοστά επιβίωσης από τον παιδικό καρκίνο στο Ηνωμένο Βασίλειο ξεπερνούν το 80%, αλλά η ακόμη ταχύτερη διάγνωση θα μπορούσε να οδηγήσει σε λιγότερο εντατικές θεραπείες» σημειώνει ο Φίλιπς.
Η 13χρονη Αμέλια Κάρολ, η οποία βρίσκεται πλέον σε ύφεση, διαγνώστηκε πέρυσι με οξεία μυελογενή λευχαιμία (AML).
Η μητέρα της, Τζέμα, θυμάται ότι τα αρχικά συμπτώματα ήταν εύκολο να παραβλεφθούν.
Η Αμέλια ένιωθε κουρασμένη και λαχάνιαζε ακόμη και μετά από ήπια σωματική άσκηση, λέει η μητέρα της. Ωστόσο, αρχικά και τα δύο συμπτώματα αποδόθηκαν στην έλλειψη φυσικής κατάστασης και στην κούραση μετά το σχολείο.
Η περιπέτεια με τον καρκίνο ξεκίνησε με έναν κόκκινο μώλωπα που εμφανίστηκε ξαφνικά, λέει η Τζέμα.
Τρεις ημέρες αργότερα, είχαν εμφανιστεί μώλωπες και στις δύο κνήμες της, οι οποίοι ήταν επώδυνοι και υπερυψωμένοι.
«Είχαμε πάει στον οφθαλμίατρο για έναν τυπικό έλεγχο και παρατήρησε ότι είχε σπάσει κάποιο αγγείο, αλλά δεν ήταν σίγουρος για τον λόγο», προσθέτει.
Μέσα σε 10 ημέρες, οι γιατροί είχαν επιβεβαιώσει τον τύπο λευχαιμίας από τον οποίο έπασχε και την εισήγαγαν στο νοσοκομείο για να ξεκινήσει θεραπεία.
«Την ημέρα που επιβεβαίωσαν τι είχε, την έβαλα να καθίσει και με ρώτησε: “Έχω καρκίνο;”. Της είπα ναι. Με ρώτησε αν θα πεθάνει».
«Της είπα όχι, ότι κάνουν ό,τι μπορούν, ότι υπάρχει ήδη ένα σχέδιο και ότι η θεραπεία θα κάνει ό,τι είναι δυνατό για να νικήσει τον καρκίνο».
Η Αμέλια βρίσκεται σήμερα σε ύφεση, υποβάλλεται κάθε τρεις μήνες σε τακτικές εξετάσεις αίματος και μυελού των οστών και έχει επιστρέψει στο σχολείο.
«Η ευαισθητοποίηση είναι η παρακαταθήκη του»
Η Λίνσι Σουίνσκοου είναι μητέρα του Τζέικ, ο οποίος πέθανε από καρκίνο των μαλακών μορίων σε ηλικία 13 ετών.
Πριν από τη διάγνωση, τα αρχικά συμπτώματά του — βουλωμένη μύτη και δακρύρροια — αποδόθηκαν στην αλλεργική ρινίτιδα από γύρη, ενώ το γεγονός ότι αποκοιμιόταν μετά το σχολείο θεωρήθηκε απλώς κούραση στο τέλος της σχολικής περιόδου.
«Μόνο όταν άρχισε να εμφανίζεται ένα πρήξιμο στη γέφυρα της μύτης του σκεφτήκαμε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να τον πάμε στον γενικό γιατρό», λέει η Λίνσι.
«Μέχρι τότε, όμως, δεν πιστεύαμε πραγματικά ότι η κόπωση και τα συμπτώματα της αλλεργίας συνδέονταν μεταξύ τους».
Οι γιατροί εντόπισαν μια μάζα στη μύτη και τη ρινική κοιλότητα του Τζέικ και τον διέγνωσαν με σάρκωμα μαλακών μορίων. Ολοκλήρωσε εννέα κύκλους χημειοθεραπείας και υποβλήθηκε σε ακτινοθεραπεία με δέσμη πρωτονίων.
Αφού υπέστη επιληπτικές κρίσεις και αισθάνθηκε πολύ άσχημα εξαιτίας της χημειοθεραπείας, ο Τζέικ αποφάσισε να διακόψει τη συνέχιση της θεραπείας.
Πέθανε στο σπίτι του στις 26 Απριλίου 2024, μόλις δύο εβδομάδες πριν από τα 14α γενέθλιά του.
«Νομίζω ότι το σημαντικότερο με τον Τζέικ είναι πως δεν φοβόταν να πεθάνει. Είχαμε πολλές συζητήσεις για τον θάνατο και για το πώς μπορεί να είναι η στιγμή που πεθαίνει κανείς. Το μόνο πράγμα που φαινόταν να τον φοβίζει ήταν το εξής: “Θα με θυμούνται όλοι; Θα ξεχάσουν όλοι ποιος είμαι;”».
«Γι’ αυτό μιλάω σήμερα: για να μάθει ο κόσμος ποιος ήταν ο Τζέικ, για να καταλάβει πόσο ξεχωριστός ήταν. Και μέσα από αυτό έρχεται η ευαισθητοποίηση, η οποία, πιστεύω, αποτελεί την παρακαταθήκη του».
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
